Problemy ze wzrokiem 05 lis 2020Prezbiopia – na czym polega i jak leczyć starczowzroczność?Czytaj>>26 lut 2019Czym jest prezbiopia i dlaczego jest nieunikniona?Czytaj>> Rozwiązania dla wzroku 20 mar 2020Szkła progresywneCzytaj>>09 paź 2019Okulary do czytania - co musisz o nich wiedzieć i czy istnieje lepsza alternatywa?Czytaj>>23 lip 2019Jak nosić szkła progresywne? Modnie! Zobacz progresy w 10 modnych oprawachCzytaj>> ABC Dobrego Wzroku 01 cze 2022Najmodniejsze trendy w maksymalnej ochronie wzrokuCzytaj>>01 cze 2022To również od rodziców zależy dobra kondycja wzroku dzieci. Jak zapewnić im najlepszą ochronę wzroku?Czytaj>>01 cze 2022Czy wzrok może być wiecznie młody? Rozwiązania, które poprawią komfort widzenia osób w średnim wiekuCzytaj>> Partnerzy
Ilość spalanych kalorii będzie się zwiększać wraz z intensywnością treningu – od 500 kalorii w czasie wolnego biegu do nawet 1 000 przy biegu interwałowym. Wszystkie wartości w tekście zostały podane dla godzinnego treningu osoby o wadzie 70 kilogramów. Przed treningiem nie zapominajmy o rozgrzewce, a w trakcie i zaraz po – o
Katalog Danuta UrbańczykLekcja wychowawcza, ArtykułyMetody i techniki uczenia się Metody i techniki uczenia się WSTĘP Czym jest pamięć? Każde doświadczenie życiowe rejestrowane jest w umyśle za pośrednictwem mózgu i systemu nerwowego. Dlatego właśnie możemy przypominać sobie nasze doświadczenia. Przeszłość przenoszona jest do teraźniejszości za pomocą obrazów mentalnych stanowiących odwzorowanie rzeczy postrzeganych przy udziale narządów zmysłów. Celem naszym (nauczycieli) jest pomóc uczniom w posługiwaniu się pamięcią. Pamięć jest czynnością umysłową - czymś, co człowiek czyni, a nie czymś, co posiada. Mówiąc o kimś, że ma dobrą pamięć, zwykle mamy na myśli sprawny dostęp do zasobów pamięciowych, czyli zdolność do szybkiego zapamiętywania i przywoływania informacji. Nie trzeba nikogo przekonywać o zaletach pamięci. Dobra pamięć pozwala zdobywać przyjaciół i wpływy, może zadecydować o otrzymaniu pracy. Pomaga również w spełnianiu obowiązków. Czyjaś dobra pamięć może uratować nam życie. Pewien młody człowiek przeczytał artykuł o sztucznym oddychaniu metodą usta- usta. Pozwoliło mu to później uratować dziecko, które wpadło do stawu. Wykonał czynności, o których dowiedział się kiedyś z prasy. Dlaczego zapominamy? Słabość zapisu pamięciowego jest spowodowana czterema czynnikami: - zapis słaby- gdy nie skupiamy całej uwagi na tym, co chcemy zapamiętać - zapis nie używany-materiał nie poddawany zabiegom odświeżania zapominamy w ciągu kilku dni - zapis zakłócony- dowiedziono, że czynności zarówno bezpośrednio poprzedzające zapamiętywanie, jak i następujące zaraz po nim mają wpływ na ten proces - represja- jest to metoda nieświadomego zapominania bolesnych treści Jak zapamiętywać? - Kieruj całą uwagę na to, co chcesz zapamiętać - Staraj się zrozumieć to, co chcesz zapamiętać - Ucz się częściej i mniejszymi porcjami - Recytuj materiał po cichu lub na głos - Powtarzaj materiał dłużej, niż wymaga jego opanowanie - Ucz się raczej całości niż części - Ufaj swej zdolności zapamiętywania - Warunki podobne do tych, w jakich się uczyłeś sprzyjają pamiętaniu - Zadania nie zakończone zapamiętuje się łatwiej niż zakończone - Coś, co kontrastuje z tłem, zapamiętujesz łatwiej, niż coś, co słabo się od niego odróżnia PRZYKŁADY ĆWICZEŃ, KTÓRE NAUCZĄ CIĘ WYKORZYSTYWAĆ OGROMNE MOŻLIWOŚCI WŁASNEGO UMYSŁU 1. DOSKONALENIE PAMIĘCI Przydatne będą tu techniki mnemoniczne, które mają na celu ułatwienie zapamiętywania trudnego materiału pamięciowego, takiego jak liczby, daty, nazwy, wydarzenia, pojęcia, itd. Polegają one na sztucznym powiązaniu elementów trudnych do zapamiętania z elementami łatwiejszymi, kiedyś już przyswojonymi. Odbywa się to za pomocą wyobraźni oraz tworzenia obrazów pamięciowych. Zadanie: zapamiętaj za pomocą mnemotechniki łańcuszka następujący zestaw 10 wyrazów: samolot, balkon, cegła, wiadro, las, fortepian, kwiat, komin, byk, firana. Teraz wykorzystaj swoją wyobraźnię i wymyśl historyjkę, która pomoże ci zapamiętać wyżej wymienione wyrazy: Na niebie widzimy lecący samolot, który nagle staje w płomieniach i spada na ziemię, zahaczając o balkon jakiegoś domu. Balkon wali się w dół i pozostają po nim tylko rozsypane cegły które pewien przechodzeń zbiera do wiadra. Wtem z wiadra, spomiędzy cegieł, zaczyna wyrastać drzewo, potem drugie i tak oto znajdujemy się w lesie, w którym zamiast śpiewu ptaków słychać dźwięki fortepianu. Na polanie pośród drzew siedzi mężczyzna; jedną ręką gra na fortepianie, a w drugiej trzyma wspaniały czerwony kwiat. Po chwili zamaszystym ruchem rzuca kwiat za siebie. Kwiat wpada do ceglanego komina, z którego wyłania się potężny, ryczący byk z przewieszoną przez rogi, powiewającą na wietrze delikatną białą firanką. Przy tworzeniu łańcuszków bardzo istotne jest zapamiętanie pierwszego elementu sekwencji (w tym wypadku samolot). Ważne jest też, aby wyobrażenia były nietypowe, zabawne, nieprawdopodobne, zawierające jak najwięcej ruchu, dynamizmu. Zadanie: zapamiętaj za pomocą techniki łańcuszka bogactwa naturalne i uprawy Kanady (symbolem Kanady może być liść klonu): złoto, srebro, platyna, ropa naftowa, gaz ziemny, żelazo, uran, miedź, len winorośl, pszenica. Idąc ulicą zauważyłeś wspaniałe klonowe drzewo. Z klonu zrywasz listek. Aby go nie zgubić, wkładasz za złotą bransoletkę zegarka. Mieni się on w słońcu jak srebro i platyna. Tuż obok stacji benzynowej wiatr porywa twój listek. Wpada on do wiadra z ropą naftową. Smutny wracasz do domu i zaczynasz gotować obiad. Zapalasz kuchenkę i stawiasz na niej żelazny garnek i miedzianą patelnię. Sprawdzasz, czy pali się gaz, ponieważ wiesz, że ulatniający się gaz ziemny jest bardzo niebezpieczny. Czekając na posiłek oglądasz telewizję. Akurat podają wiadomość o odkryciu dużych złóż uranu w Kanadzie. Do obiadu kroisz pszenną bułkę i nakrywasz stół lnianą serwetą. Musisz jeszcze podlać winorośl na balkonie i możesz spokojnie zasiąść do stołu. Mnemotechnika słów - haków polega na stworzeniu listy słów, tzw. haków, które musimy zapamiętać w określonej kolejności na całe życie i na nich będziemy "zawieszać" coraz to nowe informacje. Oto kilka przykładowych "haków": 1-świeca, 2-łabądź, 3-jabłko, 4-krzesło itd. (jest ich 20). Zadanie: Zapamiętaj w określonym porządku następujące słowa: konewka, kotwica, miecz, kajak. Aby zapamiętać te wyrazy w określonej kolejności, należy skojarzyć wyobrażenia tych przedmiotów z hakami. Konewka-świeca (hak nr 1) Wyobrażamy sobie konewkę unoszącą się nad zapaloną świecą. Wylewają się z niej strugi wody. Świeca z sykiem gaśnie. Kotwica-łabędź (hak nr 2) Wielki biały łabędź kołysze się na falach jeziora, nagle z dzioba wysuwa mu się kotwica na grubym łańcuchu i z pluskiem wpada do wody. Mnemotechniki są bardzo pomocne w zapamiętywaniu wyrazów zawierających pułapki ortograficzne. Z grupy wyrazów, które chcemy zapamiętać wybieramy jeden, który służy jako symbol całej grupy, np. symbolem grupy z "ó" jest wóz/wozy. Słowo- symbol kojarzymy ze słowem zawierającym daną pułapkę ortograficzną. Np. zbój kojarzymy ze słowem wóz i wyobrażamy sobie zbója jadącego na wozie. Zadanie: Do słowa - symbolu z grupy "h" - huśtawka utwórz skojarzenia z wyrazami: hokej, harmider, hymn, haczyk, horyzont. Przykład: Wyobrażamy sobie hokeistę na huśtawce Do nauki ortografii również można używać metod łańcuszka i haków, ucząc się ciągu wyrazów z określoną trudnością ortograficzną. Zadanie: zapamiętaj ciąg cyfr: 2 6 5 wykorzystując klawiaturę telefonu. Rozwiązanie: Każdy klawisz telefonu ma do cyfry przyporządkowane litery. Np. cyfra 2 - abc. 3-def, 4-ghi itd. Możemy więc ułożyć zdanie, które będziemy pamiętać zamiast ciągu cyfr. Pierwsza litera każdego wyrazu w zdaniu odpowiada danej cyfrze. Możemy np. ułożyć i zapamiętać zdanie: Ala ma kota. A-2, m-6, k-5. Musimy pamiętać, że w zapamiętywaniu najważniejsze są skojarzenia. Jeśli coś zapamiętujesz, to tylko dlatego, że skojarzyłeś to z czymś innym. Jak najłatwiej zapamiętać liczbę dni poszczególnych miesięcy?- jest to powiązane z układem knykci i dołków w zaciśniętych pięściach. Pamiętasz zapewne, że poczynając od małego palca knykieć to 31 dni, a dołek - 30. Inny przykład: Czy narysujesz z pamięci mapę Chin, czy Szwajcarii? Zapewne nie. Ale gdybyś miał narysować Włochy, z pewnością każdy zobaczyłby w wyobraźni but z wysoką cholewką. W tym wypadku mapa Włoch była tym, co chciałeś zapamiętać, a but tym, co już znałeś i mogłeś użyć do skojarzenia. Równie pożyteczne są wszelkiego rodzaju rymowanki szkolne, które pamięta się przez całe życie: "W pierwszej wszystkie są dodatnie, w drugiej tylko sinus, w trzeciej tangens i kotangens, a w czwartej cosinus." - w ten sposób zapamiętaliśmy znak funkcji trygonometrycznej w zależności od kąta. Albo: "Pamiętaj chemiku młody, wlewaj zawsze kwas do wody." Gdy mamy problem z zapamiętaniem w którą stronę przesuwamy wskazówki zegara przy zmianie czasu, wystarczy zapamiętać zwrot: "Wiosną do przodu, jesienią do tyłu". Równie częstą techniką mnemotechniczną jest np.. skojarzenie początkowych liter wyrazów z ich znaczeniem. Jeśli np. zapamiętamy bzdurne zdanie "Ciupaż Zenobii F.", spółgłoski w nim zawarte podpowiedzą kolejność barw w widmie światła białego. CiuPaŻZeNoBiiF, czyli Czerwony, Pomarańczowy, Żółty, Zielony, Niebieski, Fiolet. 2. DOSKONALENIE SPOSTRZEGAWCZOŚCI ORAZ KONCENTRACJI UWAGI Obrazy są znacznie lepiej zapamiętywane niż słowa, dlatego tzw. pamięć wzrokowa zajmuje szczególne miejsce wśród różnych rodzajów pamięci. Wizualizacja polega na odtwarzaniu w umyśle obrazów już przez nas widzianych, lub wyobrażanych. Czym precyzyjniej dokonasz obserwacji, tym dokładniej zapamiętasz obraz i zwiększysz możliwość jego wizualizacji. Najczęściej stosowane ćwiczenia to: "wzory" - polega na zapamiętaniu wzoru przedstawionego na ilustracji, a następnie wiernym odtworzeniu tego wzoru na kartce. Najpierw mogą to być rysunki proste, potem coraz bardziej skomplikowane figury abstrakcyjne. "sokole oko" polega na wychwyceniu różnic w dwóch pozornie jednakowych obrazkach. "skarbiec" - kartka jest podzielona na kilkanaście lub kilkadziesiąt "komnat" w których ukryte są różne przedmioty. Chodzi o znalezienie dwóch komnat zawierających takie same przedmioty (niekoniecznie w takim samym układzie). "sklep" - polega na zliczeniu artykułów tego samego rodzaju.(owoce, słodycze, sery, itp.) które są wymieszane ze sobą, rozrzucone. "liczby" -ilustracje przedstawiają rozsypane liczby. Należy określić, jaki zakres one obejmują i których brakuje. "bierki" - na planszach znajdują się rozsypane bierki. Ustalamy kolejność zdejmowania bierek. Oczywiście podnosimy je w wyobraźni. Ćwiczenie poprawiające wyobraźnię: Zamknij oczy i wyobraź sobie ulubiony przedmiot. Kiedy będziesz go już widział dokładnie, to: - spójrz na niego z góry - obróć go przed oczyma - spójrz na niego od dołu - odsuń go od siebie na bardzo dużą odległość - przybliż go z powrotem - zmień co najmniej trzy razy jego kolor - spraw, aby zniknął A teraz, wiedząc, że sztuka pamiętania to sztuka koncentracji, wysłuchaj uważnie następującej historii: Prowadzisz autobus w którym jedzie 50 ludzi. Na pierwszym przystanku wysiada 10 osób i wchodzą 3; na następnym wysiada 7 i dochodzą 2. Na kolejnych dwóch przystankach za każdym razem wysiada 4 pasażerów i wchodzi 1. W tym miejscu trasy autobus staje, gdyż są kłopoty z silnikiem. Część osób spieszy się i woli iść piechotą. Wysiada więc 8 z nich. Autobus rusza dalej i dowozi resztę pasażerów do końcowego przystanku. A teraz odpowiedz na dwa pytania: Ile było przystanków? Kto jest kierowcą? W istocie rzeczy cała zagadka jest bardziej sprawdzianem obserwacji, uwagi, niż testem pamięci i została tu zacytowana, aby podkreślić rolę koncentracji w funkcjonowaniu pamięci. Zapamiętujemy to, co nas interesuje. Wielu uczniów nie pamięta, co było zadane, jakie lekcje mają w czwartek, ale te same dzieci potrafią powiedzieć, kto strzelił bramkę w kilku kolejnych meczach ekstraklasy i co koleżanka miała na sobie na przyjęciu urodzinowym w zeszłym roku. Aby zobrazować, jak działa nasz mózg w trakcie czytania, proszę wysłuchać tego krótkiego tekstu: Zdognie z nanjwoymszi baniadami przporwadzomyni na bytyrijskich uwenirsytetch nie ma zenacznia kojnoleść ltier przy zpiasie dengao sołwa. Nwajżnijsze jest, aby priewsza i oatstnia ltiera była na siwom mijsecu, ptzostłae mgoą być w niaedziłe i w dszałym cąigu nie pwinono to sawrztać polbermów ze zozumierniem tksetu. Dzijee się tak datelgo, że nie czamyty wyszistkich ltier w sołwie, ale cłae sołwa od DOSKONALENIE MYŚLENIA Myśleniem nazywamy łańcuch czynności umysłu, polegających na przetwarzaniu zarejestrowanych informacji. Ćwiczenia: "brakujące ogniwo" - mając podane trzy człony analogii a, b, c, poszukujemy czwartego d. Przykłady: Cytryna - kwaśny /cukier -...? /słodki/ Bukiet - kwiat / las -...? /drzewo Człowiek - dom / pies -...? / buda Samochód - koło / człowiek -...? /noga Pokój - wojna / mowa -...? /milczenie Puszka - otwieracz / sejf -...? /szyfr Rumak - rycerz / miotła -...? /czarownica Pociąg - stacja / winda -...? / piętro Minuta - zegarek / dzień -...? / kalendarz Olbrzym - mały / węgiel -...? / biały "określenia" -jest podany jakiś obiekt, np. szyba. Dopisujemy do niego jak najwięcej jednowyrazowych określeń: przezroczysta, gładka, porysowana, zbita, czysta, itp. Dalej, wybieramy jedno z tych określeń - np. .przezroczysta, i "tropimy" inne przedmioty dla których jest ono właściwe. Co zatem może być przezroczyste? - szklanka, worek nylonowy, kryształ, soczewka, szkło, powietrze. "na tropie" - wyszukiwanie obiektów wyróżniających się tą samą cechą, np. biały - mleko, śnieg prześcieradło, itp., lub w wersji trudniejszej- dwoma cechami - biały i okrągły -talerz, tarcza zegara, księżyc w pełni, zakrętka od słoika. "korowód skojarzeń" - łączymy wyrazy według metody zastosowanej w ćwiczeniu "brakujące ogniwo". Przykład: utwórz 10 wyrazowy korowód skojarzeń rozpoczynając hasłem mleko, a kończąc słowem dym. Mleko - śmietana - art. Spożywcze - sklep - kupować - pieniądze - zarabiać - praca - fabryka - komin - dym. Teraz powróć do hasła wyjściowego za pomocą innych skojarzeń: Dym - spaliny - samochód - koło - wóz - koń - krowa - mleko. "co mają wspólnego" - znajdowanie związków między wyrazami. Przykład: Owoc, broń kolor - granat Żucie, majteczki, proca - dotyczy gumy Wiek, jabłko, gorączka - złoty wiek, złote jabłko, gorączka złota Zegar, rada, nauczyciel - zegar ma wskazówki, rady to wskazówki, nauczyciel daje rady "co by było gdyby" - analizowanie nowych sytuacji. Zadajemy jakieś zaskakujące pytanie i wymyślamy jak najwięcej rozmaitych odpowiedzi. Przykład: Co by było, gdyby ludzie nie musieli jeść? - ludzie nie mieliby zębów, a zatem: - sepleniliby, a zatem: - porozumiewanie się za pomocą mowy byłoby utrudnione. a zatem: - porozumiewaliby się za pomocą gestów, a zatem: - długa rozmowa stanowiłaby poważny wysiłek, a zatem: - każdy, chcąc bez trudu rozmawiać, musiałby mieć dobrą kondycję, a zatem: - należałoby uprawiać dużo ćwiczeń fizycznych, a zatem: - ludzie byliby o wiele zdrowsi, a zatem: - mniej by narzekali, a zatem: - przyjemniej przebywałoby się w ich towarzystwie. Tak więc doszliśmy do konsekwencji 10 stopnia. Możemy zatem stwierdzić, że gdyby ludzie nie musieli jeść, przyjemniej przebywałoby się w ich towarzystwie. "kartki z pamiętnika" - mając pierwsze zdanie historyjki, oraz jej koniec, musimy wypełnić treścią jej szkielet. Historyjka powinna być logiczna. Każde kolejne zdanie musi wynikać z poprzedniego i wiązać się z następnym. W historyjce można użyć tylko określonej liczby zdań. Przykład: Zdanie pierwsze: Bez pomocy Jurka nie potrafił tego zrobić. Zdanie ostatnie: W końcu dotarł na miejsce. Czas wykonania 15 min., maksymalna liczba zdań - 8. Bez pomocy Jurka nie potrafił tego zrobić. Zadanie przerastało jego możliwości. Wiedział, że Jurek zrobi to najlepiej. Postanowił czym prędzej pojechać do kolegi i poprosić go o pomoc. W połowie drogi autobus zepsuł się, a kiedy już przyjechał następny, okazało się, że jest tak zatłoczony, że nie można do niego wejść. Cierpliwie czekał na kolejny. W końcu dotarł na miejsce. Zadania logiczne: klocki - ma na celu rozwijanie wyobraźni przestrzennej w połączeniu z zasadami myślenia matematyczno- logicznego. Polega na analizowaniu rysunków, na których przedstawione są bryły złożone z klocków w perspektywicznym ujęciu. "ludzie i cyborgi" - czyli prawdomówni i kłamcy, choć wyglądają tak samo. W tego typu ćwiczeniach próbujemy odgadnąć kto jest kim, posługując się jedynie prawami logiki. TRENING RELAKSACYJNY Ćwiczenia relaksacyjne są nieodłącznym elementem wykonywania wyżej wymienionych ćwiczeń. Ich celem jest pobudzenie do działania obu półkul naszego mózgu jednocześnie. Jak wiemy, lewa półkula odpowiada za myślenie logiczno - matematyczne oraz mowę; jest półkulą dominującą. Półkula prawa "myśli" obrazami i wyobrażeniami bez słów, odpowiada za uzdolnienia artystyczne i wyobraźnię przestrzenną, rozumie język przenośni. Trening relaksacyjny zawiera zarówno czynności ruchowe, jak i wykorzystuje wyobraźnię i wizualizację (ćwiczenia podobne do wprowadzających w stan hipnozy) Przykłady: Żonglowanie. Żonglujemy piłeczkami w kolorach czerwonym, żółtym, zielonym, niebieskim.(każda barwa oddziałuje w zróżnicowany sposób na naszą psychikę oraz cały organizm) Dokonano kiedyś eksperymentu. Wybrano dwie klasy z tego samego roku, których średnia ocen była podobna. I tak jedna z klas kontynuowała naukę normalnym tokiem, natomiast w drugiej klasie dodatkowo wprowadzono żonglowanie przez około pół godziny każdego dnia. Po trzech miesiącach eksperyment zakończono i porównano wyniki. Okazało się, że klasa, która nie żonglowała miała oceny porównywalne do wcześniejszego okresu. Natomiast klasa, której uczniowie żonglowali, poprawiła swoje wyniki o 50% do 300%. Takie samo odzwierciedlenie ma żonglowanie w przypadku osób starczych i pracujących. Proste ćwiczenie relaksacyjno - koncentrujące do zastosowania w klasie: Siadamy z wyciągniętymi nogami. Krzyżujemy je w kostkach. Ręce wkładamy pod pachy na krzyż tak, aby kciuki wystawały na zewnątrz. Język przyklejamy do podniebienia. Zamykamy oczy lub wpatrujemy się w jeden punkt. Trwamy tak dwie minuty. Następnie prostujemy nogi, wyjmujemy ręce i przed sobą łączymy palce obu rąk (kciuk z kciukiem, wskazujący ze wskazującym, itd.). Siedzimy tak pół minuty. Bibliografia: 1. Brześcikiewicz Z, "Superumysł." COMES 1994. 2. Dudley G. "Jak podwoić skuteczność uczenia się" MEDIUM 1986. 3. Gozdek - Michaelis K. "Supermożliwości twojego umysłu" COMES 1993. 4. Lorayne H. "Sekrety superpamięci". RAVI 1995. 5. Stankiewicz Z. "Trening umysłu". COMES 1999. METODY I TECHNIKI UCZENIA SIĘ Scenariusz lekcji nr 1 Cele: 1. Doskonalenie pamięci, koncentracji uwagi i spostrzegawczości. myślenia logicznego jasnego i precyzyjnego wyrażania swoich myśli 4. Radzenie sobie ze stresem Przebieg lekcji: 1. Ćwiczenie relaksacyjne: Siadamy z wyciągniętymi nogami. Krzyżujemy je w kostkach. Ręce wkładamy pod pachy na krzyż tak, aby kciuki wystawały na zewnątrz. Język przyklejamy do podniebienia. Zamykamy oczy lub wpatrujemy się w jeden punkt. Trwamy tak dwie minuty. Następnie prostujemy nogi, wyjmujemy ręce i przed sobą łączymy palce obu rąk (kciuk z kciukiem, wskazujący ze wskazującym, itd.). Siedzimy tak pół minuty. 2. Piszemy na tablicy dziesięć wyrazów: samolot, balkon, cegła, wiadro, las, fortepian, kwiat, komin, byk, firana. Prosimy uczniów, aby starali się zapamiętać te wyrazy tak, aby móc je odtworzyć w takiej samej kolejności. Po chwili zamykamy tablicę i uczniowie na kartkach odtwarzają podane wyrazy. 3. Sprawdzamy wyniki. Informujemy, że jest sposób, aby wyrazy zapamiętywać łatwiej. Czytamy następującą historię: Na niebie widzimy lecący samolot, który nagle staje w płomieniach i spada na ziemię, zahaczając o balkon jakiegoś domu. Balkon wali się w dół i pozostają po nim tylko rozsypane cegły, które pewien przechodzeń zbiera do wiadra. Wtem z wiadra, spomiędzy cegieł, zaczyna wyrastać drzewo, potem drugie i tak oto znajdujemy się w lesie, w którym zamiast śpiewu ptaków słychać dźwięki fortepianu. Na polanie pośród drzew siedzi mężczyzna; jedną ręką gra na fortepianie, a w drugiej trzyma wspaniały czerwony kwiat. Po chwili zamaszystym ruchem rzuca kwiat za siebie. Kwiat wpada do ceglanego komina, z którego wyłania się potężny, ryczący byk z przewieszoną przez rogi, powiewającą na wietrze delikatną białą firanką. że jest to metoda łańcuszka. Wspólnie z uczniami ustalamy, jakie są reguły trwałego zapamiętania wyrazów: - Należy posługiwać się różnego rodzaju wyobrażeniami, głównie wzrokowymi (kształty, kolory), ale również słuchowymi, węchowymi, smakowymi. - Wyobrażenia powinny być nietypowe, oryginalne, zabawne. - Wyobrażenia powinny zawierać jak najwięcej ruchu, dynamizmu. - Wielkość wyobrażonych przedmiotów powinna być różna, np. zmniejszamy słonia do wielkości mrówki, a piłkę do rozmiarów domu. Przypominamy, że ważne jest, aby zapamiętać pierwszy wyraz - klucz. 5. Piszemy na tablicy ciąg dziesięciu wyrazów: drzwi, wazon, trawa, podłoga, samochód obraz, telewizor, człowiek, kosz, niebo. Uczniowie na kartkach piszą własne historyjki pamiętając o wymienionych powyżej wskazówkach, następnie prezentują je. domowe: zapamiętać metodą łańcuszka bogactwa naturalne i uprawy Hiszpanii: węgiel, żelazo, miedź, ropa naftowa, ołów, cynk, ryż, pszenica, kukurydza, bawełna, herbata, tytoń. METODY I TECHNIKI UCZENIA SIĘ Scenariusz lekcji nr 2 Cele: 1. Doskonalenie pamięci, koncentracji uwagi i spostrzegawczości. myślenia logicznego jasnego i precyzyjnego wyrażania swoich myśli 4. Radzenie sobie ze stresem Przebieg lekcji: 1. Ćwiczenie relaksacyjne: Siadamy z wyciągniętymi nogami. Krzyżujemy je w kostkach. Ręce wkładamy pod pachy na krzyż tak, aby kciuki wystawały na zewnątrz. Język przyklejamy do podniebienia. Zamykamy oczy lub wpatrujemy się w jeden punkt. Trwamy tak dwie minuty. Następnie prostujemy nogi, wyjmujemy ręce i przed sobą łączymy palce obu rąk (kciuk z kciukiem, wskazujący ze wskazującym, itd.). Siedzimy tak pół minuty. 1. Informujemy uczniów, że na tej lekcji zajmiemy się zapamiętaniem pisowni wyrazów z trudnościami ortograficznymi. skojarzeń - polega na tym, że z grupy wyrazów, które mamy zapamiętać, wybieramy jeden, który służy za symbol całej grupy. Np. symbolem grupy wyrazów z ó jest wóz. Z tym wyrazem kojarzymy wyraz, który chcemy zapamiętać (np. chcąc zapamiętać pisownię słowa zbój kojarzymy je ze słowem wóz i wyobrażamy sobie zbója jadącego na wozie, lub wiór - wyobrażamy sobie wóz piłowany na pół i lecą z niego wióry.) Mówimy, że słowa - klucze można wymyślić samemu, lub skorzystać z gotowych propozycji: u - karuzela ż -żelazko rz -rzeka h - huśtawka ch -choinka on -ponton om - pomidor en -encyklopedia em -emu ą - wąsy ę -wędka 3. Wypisujemy na tablicy następujące wyrazy: hokej, historia, hojny, hełm, harmider, herbata, hymn, hamak, hodowla, harfa, wahadło, honor, handel, haczyk, Henryk, higiena, horyzont, hasło, hotel. Przypominając, że słowem - kluczem dla hjest huśtawka, prosimy uczniów o zapamiętanie za pomocą kojarzenia parami podanych wyrazów. Uczniowie podają propozycje (np. hokeista siedzi na huśtawce, huśtawka huśta się jak wahadło, huśtawka wisi na haczyku, itp.) Wyrazy można też kojarzyć większymi grupami, nie tylko parami: na huśtawce siedzi hokeista o imieniu Henryk, pije herbatę i czyta książkę do historii, na głowie ma hełm, a wokół słychać harmider. 4. Proponujemy uczniom, aby z tych samych wyrazów ułożyli historyjkę metodą łańcuszka poznaną na poprzednich zajęciach. Słowem - kluczem, czyli pierwszym wyrazem jest huśtawka. Uczniowie podają propozycje. domowe: Zapamiętaj za pomocą kojarzenia parami następujące słowa: blondyn, kondycja, konwalia, kontynent, konwersacja, kontener, kontur, konserwa, konto, kontrola, koncert, Kongo, koncentracja. Słowem- symbolem jest ponton. METODY I TECHNIKI UCZENIA SIĘ Scenariusz lekcji nr 3 Cele: 1. Doskonalenie pamięci, koncentracji uwagi i spostrzegawczości. myślenia logicznego jasnego i precyzyjnego wyrażania swoich myśli 4. Radzenie sobie ze stresem poprawiające wyobraźnię: Dajemy uczniom polecenie: zamknij oczy i wyobraź sobie ulubiony przedmiot. Kiedy będziesz go już widział dokładnie, to: - spójrz na niego z góry - obróć go przed oczyma - spójrz na niego od dołu - odsuń go od siebie na bardzo dużą odległość - przybliż go z powrotem - zmień co najmniej trzy razy jego kolor - spraw, aby zniknął uczniom, że sztuka pamiętania to sztuka koncentracji prosimy o wysłuchanie następującej historii: Prowadzisz autobus w którym jedzie 50 ludzi. Na pierwszym przystanku wysiada 10 osób i wchodzą 3; na następnym wysiada 7 i dochodzą 2. Na kolejnych dwóch przystankach za każdym razem wysiada 4 pasażerów i wchodzi 1. W tym miejscu trasy autobus staje, gdyż są kłopoty z silnikiem. Część osób spieszy się i woli iść piechotą. Wysiada więc 8 z nich. Autobus rusza dalej i dowozi resztę pasażerów do końcowego przystanku. Następnie zadajemy pytania: Ile było przystanków? Kto był kierowcą? Wyjaśniamy, że cała zagadka była bardziej sprawdzianem obserwacji i uwagi niż testem pamięci. Podkreślamy, że łatwiej zapamiętujemy to, co nas interesuje, na co zwracamy uwagę. o maksymalne skupienie prosimy o zapamiętanie wzoru, który nauczyciel narysuje na tablicy, a następnie wiernym odtworzeniu tego wzoru na kartce. ( tablicę zamykamy) Ponieważ rysunek musi być jak najbardziej podobny do oryginału, prosimy o zaobserwowanie wielkości figur, proporcji, odstępy, itp. Przykładowe figury do wykorzystania: METODY I TECHNIKI UCZENIA SIĘ Scenariusz lekcji nr 4 Cele: 1. Doskonalenie pamięci, koncentracji uwagi i spostrzegawczości. myślenia logicznego jasnego i precyzyjnego wyrażania swoich myśli 4. Radzenie sobie ze stresem 1. Ćwiczenie kinezjologiczne: Stań w lekkim rozkroku z rozluźnionymi kolanami. Podnieś do góry prawe kolano i dotknij go lewą ręką. Następnie podnieś lewe kolano i dotknij go prawą ręką. Pamiętaj, aby lekko skręcić całe swoje ciało. Ćwiczenie to wzmoże aktywność organizmu, poprawi percepcję wzrokową i słuchową, a także usprawni umiejętność czytania i pisania. 2. Wyjaśniamy uczniom, że na dzisiejszych zajęciach kształcimy nasze myślenie logiczne. Proponujemy ćwiczenie pt. brakujące ogniwo. Polega ono na tym, że mając trzy człony analogii a, b, c, poszukujemy ostatniego członu d. Podajemy przykład: cytryna- kwaśny / cukier-.......... (słodki) Uczniowie na kartkach zapisują swoje odpowiedzi, po wykonaniu ćwiczenia porównują je. człowiek- dom / pies...(buda) kamień- twardy / wrzątek...(gorący) fiat- samochód / mewa...(ptak) miasto- dom / pociąg-...(wagon) fiat- pojazd / orzeł...(zwierzę) żaba- kijanka / motyl-...(gąsienica) długopis- wkład / lampa-...(żarówka) pagórek- góra / morze-...(ocean) pies- szczekać / zegarek...(tykać) dom- mieszkać / książka-...(czytać) pociąg- stacja / winda-...(piętro) pokój- wojna / mowa-...(milczenie) samochód- benzyna / krowa-...(trawa) deszcz- chmura / roślina-...(nasienie) Indianie- wódz / karty-...(as) rumak- rycerz / miotła-...(czarownica) węgiel- drzewo / bursztyn-...(żywica) minuta- zegarek / dzień-...(kalendarz) olbrzym- mały / węgiel-...(biały) renifer- śnieg / wielbłąd-...(piasek) ćwiczenie: "kartki z pamiętnika" - mając pierwsze zdanie historyjki, oraz jej koniec, musimy wypełnić treścią jej szkielet. Historyjka powinna być logiczna. Każde kolejne zdanie musi wynikać z poprzedniego i wiązać się z następnym. W historyjce można użyć tylko określonej liczby zdań. Przykład: Zdanie pierwsze: Bez pomocy Jurka nie potrafił tego zrobić. Zdanie ostatnie: W końcu dotarł na miejsce. Czas wykonania 15 min., maksymalna liczba zdań - 8. Bez pomocy Jurka nie potrafił tego zrobić. Zadanie przerastało jego możliwości. Wiedział, że Jurek zrobi to najlepiej. Postanowił czym prędzej pojechać do kolegi i poprosić go o pomoc. W połowie drogi autobus zepsuł się, a kiedy już przyjechał następny, okazało się, że jest tak zatłoczony, że nie można do niego wejść. Cierpliwie czekał na kolejny. W końcu dotarł na miejsce. Zadanie: Wymyśl historyjkę: Zdanie pierwsze: Opowiem wam o moim śnie. Zdanie ostatnie: Nagle z półki spadła książka. Czas wyk. 15 min., liczba zdań - 14. Chętni czytają swoje historyjki. Opracowanie: Danuta Urbańczyk Uwaga! Wszystkie materiały opublikowane na stronach są chronione prawem autorskim, publikowanie bez pisemnej zgody firmy Edgard zabronione.
Prawidłowa ruchomość gałek ocznych. Gałką oczną porusza 6 mięśni: 4 proste (boczny, unerwiony przez nerw VI, a także przyśrodkowy, górny i dolny, unerwione przez nerw III) i 2 skośne (górny, unerwiony przez nerw IV, i dolny, unerwiony przez nerw III). Wszystkie mięśnie gałki ocznej rozpoczynają się w tyle oczodołu i biegną Treść tego artykułu dotyczy postępowania w przypadku osób dorosłych. Pamiętaj tylko ćwiczenia praktyczne w czasie kursu pierwszej pomocy umożliwią Ci być odpowiednio przygotowanym do działania. Pierwsza pomoc jest prosta. Na skróty1 Pierwsza pomoc – definicja2 Rodzaje pomocy (stopnie)3 Utrata przytomności a omdlenie4 Nagłe zatrzymanie krążenia5 Łańcuch przeżycia 6 Bezpieczeństwo udzielającego pierwszej pomocy7 Ocena stanu poszkodowanego8 Wzywanie służb ratowniczych na miejsce zdarzenia9 Udrożnienie dróg oddechowych i ocena oddechu10 Pierwsza pomoc osobie nieoddychającej (nagłe zatrzymanie krążenia)11 Układanie w pozycji bocznej bezpiecznej12 Pierwsza pomoc przy zadławieniu13 Zapewnienie komfortu termicznego, przeciwdziałanie hipotermii Pierwsza pomoc – definicja Pierwsza pomoc przedmedyczna – jest to zespół czynności podejmowanych przez świadków zdarzenia na miejscu zdarzenia, w którym występuje bezpośrednie zagrożenie dla życia i zdrowia poszkodowanego. Pierwszej pomocy udzielamy z wykorzystaniem ogólnodostępnych środków opatrunkowych. Czas udzielania pierwszej pomocy trwa od momentu zaobserwowania zagrożenia dla życia i zdrowia, do momentu przekazania poszkodowanego służbom ratowniczym. Kluczowym elementem związanym z udzielaniem pomocy jest wezwanie pomocy! Do udzielania pierwszej pomocy jest zobowiązana każda osoba, która zauważy niebezpieczeństwo. Prawo nakłada na nas obowiązek udzielania pierwszej pomocy. Za nieudzielenie pierwszej pomocy grozi odpowiedzialność karna (przykładowo ucieczka z miejsca wypadku). Więcej na temat aspektów prawnych znajdziesz w tym WPISIE . Rodzaje pomocy (stopnie) Rozróżniamy różne stopnie udzielania pomocy osobom poszkodowanym. Możemy przyjąć, że aktualnie obowiązują trzy poziomy: – Poziom pierwszej pomocy przedmedycznej – pierwsza pomoc udzielana przez świadków zdarzenia na miejscu zdarzenia. W założeniu jest udzielana przez osoby bez przygotowania medycznego, najważniejszymi jej elementami jest rozpoznanie zagrożenia, ocena stanu poszkodowanego, rozpoznanie nagłego zatrzymania krążenia, wezwanie pomocy medycznej oraz prowadzenie podstawowych zabiegów resuscytacyjnych do czasu przyjazdu zespołu ratownictwa medycznego. W tym wpisie będziemy skupiać się na tym poziomie udzielania pierwszej pomocy. Aby nauczyć się udzielania pierwszej pomocy wystarczy się zapisać na kurs udzielania pierwszej pomocy. Znalezienie takiego kursu nie jest problemem, jednak warto jest sprawdzić wcześniej kto organizuje i prowadzi takie szkolenie. – Poziom kwalifikowanej pierwszej pomocy – jest to pomoc udzielana na miejscu zdarzenia przez osobę posiadającą tytuł ratownika, gdzie aby uzyskać tytuł ratownika należy ukończyć 66 godzinny kurs kwalifikowanej pierwszej pomocy oraz zaliczyć z wynikiem pozytywnym egzamin państwowy. Osoby udzielające kwalifikowanej pierwszej pomocy korzystają z zakresu uprawnień zawartych w Art. 14 ustawy o państwowym ratownictwie medycznym. Ratowników kwalifikowanej pierwszej pomocy można spotkać np. w zastępach straży pożarnej, pośród funkcjonariuszy policji czy też w trakcie zabezpieczeń medycznych. – Poziom medycznych czynności ratunkowych – jest to poziom udzielania pomocy zarezerwowany tylko dla osób posiadających wykształcenie medyczne tj. ratowników medycznych, pielęgniarek i pielęgniarzy oraz osób legitymujących się tytułem lekarza. Medyczne czynności ratownicze są wykonywane w zakresie wskazanym przez ustawę o państwowym ratownictwie medycznym, a odbywając się w zespołach ratownictwa medycznego, lotniczym pogotowiu ratunkowym oraz lecznictwie szpitalnym. Utrata przytomności a omdlenie Omdlenie jest to chwilowa i przejściowa utrata przytomności spowodowana zmniejszeniem przepływu krwi (w tym tlenu) w mózgu (zjawisko to nazywamy perfuzją krwi mózgowej). Omdlenie ma to do siebie, że jest stanem przejściowym, dlatego ważne jest aby osoba która jest świadkiem zajścia jak najszybciej oceniła stan poszkodowanego (czy reaguje na głos, dotyk), udrożniła drogi oddechowe i sprawdziła czy oddycha, jeżeli potwierdzimy oddech obracamy takiego poszkodowanego w pozycję boczną bezpieczną (która zapewnia drożność dróg oddechowych). Na poziomie pierwszej pomocy powinniśmy zawsze traktować osobę. która uległa omdleniu jak osobę nieprzytomną. Wartym wspomnienia jest fakt, że nie zaleca się unosić rąk i nóg poszkodowanego do góry – wystarczy ułożenie w pozycji bocznej bezpiecznej. Szereg przyczyn związanych z występowaniem omdlenia wskazuje na konieczność kontaktu z lekarzem celem uzyskania konsultacji oraz wykonania ewentualnej diagnostyki. Za każdym razem gdy udzielamy pierwszej pomocy, powinniśmy zapewnić sobie drugą osobę do pomocy! Więcej informacji na temat przyczyn omdleń oraz utraty przytomności możesz przeczytać w tym WPISIE . Nagłe zatrzymanie krążenia Nagłe zatrzymanie krążenia, w skrócie NZK – jest to stan w którym ustaje lub ulega znacznemu upośledzeniu mechaniczna czynność serca. W przypadku braku prawidłowej pracy serca, ustaje proces krążenia krwi w naszym ciele, co w efekcie prowadzi do zmniejszenia lub ustania przepływu krwi (a w tym tlenu) przez tkanki w organizmie osoby z NZK. Brak poprawnej perfuzji krwi w mózgu poszkodowanego doprowadzi do utraty przytomności oraz w dalszym etapie ustania oddechu. Kluczowym elementem w pierwszej pomocy jest szybkie i poprawne rozpoznanie nagłego zatrzymania krążenia oraz wezwanie służb ratowniczych! Poszkodowany z NZK będzie cechować się brakiem reakcji na bodźce zewnętrzne, brakiem prawidłowego oddechu (minimum 2 na 10 sekund), brakiem wyczuwalnego tętna*, lub oddechem agonalnym (stan w którym poruszają się usta i mogą występować charczenia, jednakże klatka piersiowa się nie porusza, oddech agonalny nazywany jest też „gaspingiem”). W przypadku wystąpienia nagłego zatrzymania krążenia przyjmuje się, że nasz mózg jest w stanie wytrzymać okres 4 minut do momentu, w którym wyczerpią się jego dotychczasowe rezerwy tlenu i zacznie się rozwijać martwica komórek mózgowych, która jest już procesem nieodwracalnym. Po rozpoznaniu NZK i wezwaniu pomocy (tel. 999/112) powinniśmy niezwłocznie rozpocząć resuscytację krążeniowo-oddechową. *w trakcie działań związanych z pierwszą pomocą nie powinniśmy oceniać tętna poszkodowanego z ze względu na ryzyko nieprawidłowej oceny podczas działania w silnym stresie. Ograniczamy się tylko do udrożnienia dróg oddechowych i oceny oddechu. Łańcuch przeżycia Jest to określenie (umowne) obowiązujące w medycynie ratunkowej odnoszące się do najważniejszych działań, które zwiększają szansę na przeżycie osoby po wystąpieniu nagłego zatrzymania krążenia. Przyjęło się, że skuteczność interwencji jest uzależniona od najsłabszego ogniwa łańcucha przeżycia. Jednocześnie trzeba pamiętać, że pominięcie któregokolwiek z ogniw łańcucha przeżycia drastycznie zmniejsza szansę na przeżycie poszkodowanego. Na łańcuch przeżycia składają się następujące ogniwa: Wczesne rozpoznanie zagrożenia zdrowotnego i wezwanie służb ratowniczych Wczesne rozpoznanie NZK i rozpoczęcie resuscytacji krążeniowo-oddechowej Wczesna defibrylacja, najlepiej wykonana przed przyjazdem służb ratowniczych. W celu wykonania jak najszybszej defibrylacji wykorzystujemy automatyczny defibrylator zewnętrzny Jak najszybsze wdrożenie medycznych czynności ratunkowych, a w tym zaawansowanych zabiegów resuscytacyjnych oraz opieka poresuscytacyjna Bezpieczeństwo udzielającego pierwszej pomocy W czasie udzielania pierwszej pomocy na wszystkich poziomach, priorytetem jest zawsze zadbanie o własne bezpieczeństwo. Na co musimy zwracać uwagę? Po pierwsze unikamy zagrożeń i nie dopuszczamy do ich powstania Po zaobserwowaniu zagrożenia dla poszkodowanego podejmujemy próbę jego usunięcia – w sytuacji gdyby było to niemożliwe rozważmy ewakuację poszkodowanego. W momencie gdy usunięcie zagrożenia i ewakuowanie poszkodowanego jest niemożliwe ograniczamy udzielanie pierwszej pomocy tylko do wezwania odpowiednich służb ratowniczych! Zawsze stosujemy środki ochrony osobistej! Rękawiczki nitrylowe są dla nas sposobem na ochronę przez zarażeniem chorobami zakaźnymi oraz zapewnią barierę przed wydzielinami z ciała poszkodowanego. Obserwujmy otoczenie i nie dopuszczajmy do rozwinięcia się zagrożeń. Pamiętamy o zasadzie „Dobry ratownik to żywy ratownik” W sytuacji gdy nie wiemy co mamy robić np. czy ewakuować poszkodowanego z wraku samochodu, niezwłocznie wykonajmy połączenie na numer alarmowy, dyspozytor po zebraniu podstawowego wywiadu dot. miejsca zdarzenia wyda nam kilka poleceń i to on doradzi czy ewakuacja jest potrzebna czy też nie. Ważnym elementem, który poprawi nasze bezpieczeństwo będzie druga osoba wezwana do pomocy. Więcej informacji na temat bezpieczeństwa w pierwszej pomocy możesz przeczytać w tym WPISIE . Ocena stanu poszkodowanego W udzielaniu pierwszej pomocy musimy ocenić w jakim stanie znajduje się osoba poszkodowana. Ocenę stanu poszkodowanego rozpoczynamy jeszcze w trakcie zbliżania się do poszkodowanego: – zwracamy się głośno do niego (Czy Pan/Pani mnie słyszy? Proszę otworzyć oczy!), w sytuacji gdy nie zauważymy reakcji; – zbliżamy się i potrząsamy poszkodowanym za ramię, po raz kolejny głośno wołając (Czy Pan/Pani mnie słyszy? Proszę otworzyć oczy!), w sytuacji gdy nie zauważymy reakcji przyjmujemy, że mamy do czynienia z osobą nieprzytomną! Pamiętajmy o tym, że zawsze powinniśmy prowadzić badanie w schemacie ABCE*, gdzie: A (Airways) – drogi oddechowe, sprawdzamy czy poszkodowany ma drożne drogi oddechowe, jeżeli jest to osoba nieprzytomna niezwłocznie przechodzimy do ich udrożnienia. B (Breathing) – ocena oddechu, sprawdzamy czy poszkodowany ma zachowany prawidłowy oddech, czas oceny oddechu 10 sekund w trakcie których powinniśmy wyczuć co najmniej dwa prawidłowe oddechy. C (Circulation) – ocena krążenia, tamowanie krwotoków, jeśli oddycha oceniamy kolor skóry poszkodowanego, zwracamy uwagę na to czy poszkodowany jest spocony i jaki jest ten pot (czy lepki, perlisty). Jeżeli poszkodowany nie oddycha to C będzie oznaczać Chest Compression (uciskanie klatki piersiowej) E (Exposure) – ekspozycja, zwracamy uwagę na konieczność zapewnienia komfortu termicznego, zwracamy uwagę na wszystkie potencjalne uszkodzenia ciała oraz ewentualne krwotoki. * w sytuacji gdy zaobserwujemy masywne krwawienie, zmieniamy nasze działanie na schemat CBA Więcej informacji na temat oceny stanu poszkodowanego możesz przeczytać w tym WPISIE . Wzywanie służb ratowniczych na miejsce zdarzenia Wezwanie służb ratowniczych jest w czasie udzielania pierwszej pomocy absolutnym priorytetem. Nie powinniśmy odwlekać w czasie wykonania telefonu, gdyż każda minuta opóźnienia przyjazdu zespołu ratownictwa medycznego może być na wagę złota a w efekcie wpłynąć negatywnie na rokowania poszkodowanego. Jeżeli jesteś sam nim rozpoczniesz prowadzić resuscytację powinieneś wykonać połączenie na numer alarmowy (najlepiej przełączyć telefon w tryb głośnomówiący) i spełniać polecenia dyspozytora. Jeżeli jest więcej osób na miejscu zdarzenia wyznacz jedną z nich i wydaj polecenie wezwania służb ratowniczych, pamiętaj o tym, aby potwierdzić (najlepiej dwukrotnie) czy zostało wykonane połączenie. Rozmawiając z operatorem numeru alarmowego 112 bądź z dyspozytorem medycznym (999) pamiętaj o jednej ważnej rzeczy – zachowaj spokój i odpowiadaj na wszystkie jego pytania co do stanu poszkodowanego! Osoba po drugiej stronie słuchawki posiada co najmniej 5 lat doświadczenia w systemie ratownictwa medycznego, niejedno widziała i po prostu wie o co ma zapytać. Twoim zadaniem jest przekazanie dyspozytorowi kilku ważnych informacji tj. Co się stało? Gdzie się stało? (dokładny adres, piętro, numer budynku, inne wskazówki), Ilu poszkodowanych i w jakim stanie (przytomni? oddychający? inne obrażenia i informacje?), oraz Twój numer kontaktowy! Pamiętaj nigdy nie rozłączaj się jako pierwszy. Po wezwaniu służb ratowniczych warto jest się odpowiednio przygotować na przyjazd zespołu ratownictwa medycznego. Wyznaczmy drugą osobę, aby wyszła przed dom/budynek i została „machaczem” usprawni to przyjazd służb medycznych, w przypadku osiedli mieszkaniowych otwarcie szlabanu bądź bramy też się przyda. Jeżeli na miejscu zdarzenia są zwierzęta to koniecznie zamykamy je w pomieszczeniu, w którym nie będą mogły mieć kontaktu z przybyłymi na miejsce medykami. Jeżeli mamy dostęp do dokumentacji medycznej poszkodowanego to czas oczekiwania na ZRM jest dobrym momentem na odnalezienie i przygotowania tej dokumentacji do wglądu. Jeżeli już wezwaliśmy służby ratownicze (rozłączyliśmy się z dyspozytorem), a doszło do nagłego pogorszenia się stanu zdrowia poszkodowanego, powinniśmy niezwłocznie wykonać kolejne połączenie na numer alarmowy i poinformować o pogorszeniu się stanu zdrowia poszkodowanego. I jeszcze jedna ważna uwaga. Krzyk i wyzwiska w stosunku do dyspozytora medycznego w niczym nie pomogą. To, że rozmowa trwa już 5 minut nie oznacza, że zespół ratownictwa medycznego nie jest w drodze. Pamiętaj o tym, aby odpowiadać na pytania zadane przez dyspozytora i spełniać wszystkie jego polecenia. Udrożnienie dróg oddechowych i ocena oddechu Wracając do schematu ABC, pierwszą czynnością, którą powinniśmy wykonać u osoby, której udzielamy pierwszej pomocy jest zapewnienie drożności dróg oddechowych. Jeżeli ktoś mówi, zwraca się do nas to będzie osobą przytomną z drożnymi drogami oddechowymi, jednakże jeżeli nie reaguje na nasz głos i dotyk jest nieprzytomny. W trakcie utraty przytomności spada napięcie mięśniowe co może doprowadzić do sytuacji, w której nasada języka opada na tylną ścianę gardła. W efekcie może taka sytuacja doprowadzić do niedrożności dróg oddechowych prowadzącej do zatrzymania oddechu i nagłego zatrzymania krążenia! Dlatego w związku z powyższym, tak istotne jest udrożnienie dróg oddechowych. Jak wykonać tą czynność? Bardzo prosto: Ułóż poszkodowanego na plecach Uklęknij/ukucnij na wysokości barków poszkodowanego Ułóż jedną rękę na czole poszkodowanego, tak aby krawędź twojej dłoni (przeciwstawnie od kciuka) znalazła się na krawędzi linii włosów Drugą ręką łapiemy za kości żuchwy poszkodowanego (nie tkanki miękkie) Jednym płynnym ruchem odchylamy głowę do tyłu, jednocześnie unosząc żuchwę do góry Odchylamy głowę do takiego położenia aby to „broda była skierowana ku niebu” W ten sposób udrożnimy drogi oddechowe. W schemacie ABC zrealizowaliśmy część A. I teraz jest czas po zapewnieniu drożności dróg oddechowych na dokonanie oceny ilości prawidłowych oddechów. Jak to wykonać*: Utrzymuj drożność dróg oddechowych Pochyl się nad głową poszkodowanego tak, aby Twój wzrok był skierowany na jego klatkę piersiową Przez dokładnie 10 sekund postaraj się ocenić czy poszkodowany oddycha prawidłowo, oceny dokonaj; wzrokiem – obserwuj ruchy klatki piersiowej słuchem – wysłuchuj szmeru powietrza towarzyszącemu wdechowi i wydechowi czuciem – postaraj się wyczuć ciepło wydychanego powietrza Jeżeli wyczujesz dwa lub więcej prawidłowych oddechów obróć poszkodowanego w pozycję bezpieczną, zapewnij mu komfort termiczny (przykryj kocem i folią NRC, pamiętając, aby odseparować go od zimnego podłoża), pamiętaj o wezwaniu pogotowia ratunkowego i stale monitoruj czy poszkodowany wciąż oddycha (w pozycji bocznej bezpiecznej poszkodowany ma udrożnione drogi oddechowe, dlatego nie musisz za każdym razem obracać go na plecy), jeżeli nie wyczuwasz oddechu, bądź nie jesteś pewien czy prawidłowo oddycha, obróć poszkodowanego na plecy ponownie udrożnij drogi oddechowe i dla pewności wykonaj jeszcze raz pełną ocenę oddechu. Jeżeli nie wyczujesz ani jednego prawidłowego oddechu lub jeden oddech w przeciągu 10 sekund, pamiętaj o wezwaniu służb ratowniczych (jeżeli nie zostały jeszcze wezwane) i niezwłocznie przejdź do prowadzenia resuscytacji krążeniowo-oddechowej rozpoczynając od wykonania 30 ucisków klatki piersiowej. * w związku z aktualnie trwającą pandemią, celem ochrony przed ewentualnym zakażeniem, zaleca się, aby ocenę oddechu wykonywać tylko na zasadzie obserwacji klatki piersiowej (z udrożnionymi drogami oddechowymi bez pochylania się nad poszkodowanym) Pierwsza pomoc osobie nieoddychającej (nagłe zatrzymanie krążenia) W sytuacji, gdy po udrożnieniu dróg oddechowych nie zaobserwujemy prawidłowych oddechów, pamiętając o wezwaniu służb ratowniczych, należy niezwłocznie przejść do prowadzenia resuscytacji krążeniowo-oddechowej. W skrócie te działania nazywać się będą RKO (ang. CPR) – oznacza to działania mające na celu poprzez uciskanie klatki piersiowej i wentylację ratowniczą, podtrzymanie krążenia krwi i zapewnienie jej natlenienia u osoby, która doznała nagłego zatrzymania krążenia (nie oddycha prawidłowo). Najważniejszym elementem w trakcie resuscytacji krążeniowo-oddechowej jest utrzymanie jak najlepszej jakości ucisków klatki piersiowej, w tym celu rekomenduje się, aby RKO było prowadzone przez więcej niż jedną osobę udzielającą pierwszej pomocy. Nim opiszę to jak prowadzi się uciski klatki piersiowej, warto wspomnieć o jednym ważnym elemencie związanym z RKO – oddechy ratownicze wykonujemy tylko gdy jesteśmy do tego odpowiednio przygotowani (rozumiemy przez to, posiadamy zabezpieczenie w postaci maseczki do prowadzenia wentylacji i potrafimy to wykonać!) w przeciwnym wypadku należy prowadzić resuscytację tylko z uciskami klatki piersiowej. Wracając, po stwierdzeniu braku prawidłowego oddechu i wezwaniu służb ratowniczych przechodzimy do ucisków klatki piersiowej, wykonujemy je w następujący sposób: Układamy poszkodowanego na plecach, jeżeli leży na miękkiej powierzchni (np. łóżko) przekładamy go na ziemię (twarde podłoże) i uwidaczniamy klatkę piersiową poprzez podwinięcie koszulki/stanika – w sytuacji gdy nie jesteśmy w stanie uwidocznić klatki piersiowej rozetnijmy ubranie poszkodowanego Klękamy z boku poszkodowanego (strona nie ma różnicy) Wyznaczamy punkt środka klatki piersiowej na mostku, będzie to linia sutków na mostku lub przekątne łączące krawędzie obojczyków i dolnych łuków żebrowych lub środek mostka pomiędzy jego początkiem w okolicy obojczyków a wyrostkiem mieczykowatym Po wyznaczeniu środka klatki piersiowej, na mostku poszkodowanego połóż nadgarstek jednej dłoni, dołóż drugą dłoń i zapleć palce Pochyl się nad ułożonymi na klatce piersiowej rękoma i utrzymuj wyprostowane łokcie. Ręce powinny być ustawione kątem prostym względem klatki piersiowej poszkodowanego. Utrzymuj wyprostowane plecy Uciśnij klatkę piersiową na głębokość co najmniej 5 centymetrów, staraj się nie uciskać głębiej niż to jest 6 cm. Czas nacisku na klatkę piersiową powinien być równy czasowi zwalniania nacisku i mieścić się w zakresie 100-120 uciśnięć na minutę. Pamiętaj o relaksacji klatki piersiowej, tzn. po każdym uciśnięciu na głębokość 5-6cm klatka powinna wrócić do poprzedniego rozmiaru. Uciśnięcia klatki piersiowej możesz przerwać tylko w następujących sytuacjach: Pojawienia się niebezpieczeństwa Pojawienia się oznak spontanicznego krążenia (kaszel poszkodowanego, reakcja na ból – wtedy udrożnij drogi oddechowe i ponownie oceń oddech) Przybycia na miejsce służb ratowniczych i przejęcia od nas ucisków klatki piersiowej przez ratownika Dostarczenia na miejsce automatycznego defibrylatora zewnętrznego i usłyszeniu komendy od urządzenia „nie dotykaj poszkodowanego” Opadnięcia z sił (dlatego też rekomenduje się, aby pierwszej pomocy i RKO udzielać w więcej niż jedną osobę. Jeżeli mamy możliwość to zmieniajmy się w uciskach z drugą osobą co średnio 2 minuty. Pamiętajmy o tym, aby minimalizować przerwy w uciskaniu klatki piersiowej) Uciśnięcia przerywamy również w momencie gdy wykonujemy oddech ratowniczy Aby wykonać oddech ratowniczy (przypominam oddechy ratownicze nie są obowiązkowe i możemy je pominąć, skupiając się tylko na uciskach klatki piersiowej!) należy: Udrożnić drogi oddechowe poprzez odchylenie głowy (rękoczyn czoło-żuchwa); Zacisnąć płatki nosa poszkodowanego Rozchylić usta poszkodowanego (jeżeli zauważymy ciało obce usuwamy je) Utrzymując drożne drogi oddechowe, obejmujemy swoimi ustami, usta poszkodowanego i wdmuchujemy dwukrotnie powietrze Wdech wykonujemy przez czas około 1 sekundy, wykonujemy dwa takie oddechy, kątem oka obserwując ruch klatki piersiowej Podczas wykonywania oddechu ratowniczego klatka powinna się unieść i opaść. Czas trwania oddechów ratowniczych wraz z udrożnieniem dróg oddechowych i powrotem do ucisków klatki piersiowej nie powinien przekroczyć 10 sekund Jeżeli któryś z oddechów okaże się nieskuteczny (tzn. klatka się nie uniesie), nie powtarzamy tej próby – po prostu wracamy do prowadzenia ucisków klatki piersiowej Przypominam, oddechy na poziomie pierwszej pomocy możemy sobie odpuścić. W sytuacji, gdy nie mamy maseczki do prowadzenia sztucznej wentylacji rekomenduję, aby skupić się tylko na uciskach klatki piersiowej! Więcej informacji na temat prowadzenia resuscytacji krążeniowo-oddechowej możesz przeczytać w tym WPISIE . Układanie w pozycji bocznej bezpiecznej U każdego poszkodowanego, który jest nieprzytomny ale oddychający powinniśmy niezwłocznie zastosować pozycję boczną bezpieczną. Zastosowanie pozycji bezpiecznej ma na celu utrzymanie drożności dróg oddechowych poprzez odpowiednie ułożenie ciała poszkodowanego – w takim ułożeniu nie jest potrzebne utrzymywanie odchylonej głowy. Dodatkowym plusem płynącym z pozycji bezpiecznej jest umożliwienie odpływania ewentualnych wydzielin z ust poszkodowanego oraz przeciwdziałanie zachłyśnięciu w razie pojawienia się wymiotów. Aby ułożyć poszkodowanego w pozycji bocznej bezpiecznej należy: Obejrzeć poszkodowanego, w razie potrzeby wykonać opatrunki, podłożyć koc pod poszkodowanego (odseparować go od zimnego podłoża), zdjąć okulary; Klęknąć obok poszkodowanego (strona ma tylko znaczenie w przypadku kobiet w zaawansowanej ciąży, wtedy wybieramy lewą stronę); Rękę, która znajduje się po naszej stronie unosimy do góry i kładziemy ją na pod kątem prostym względem ciała i zginamy w łokciu i dłoń kierujemy do góry (tak jakby poszkodowany chciał nam pomachać) Nogę po przeciwnej stronie unosimy w kolanie i tak zginamy aby staw skokowy był na wysokości stawu kolanowego, jedną ręką utrzymujemy nogę aby ona nie opadła Rękę po przeciwnej stronie łapiemy za nadgarstek i przenosimy go na bark/pod policzek poszkodowanego, stale utrzymując aby ręka nam nie opadła; Jednym płynnym ruchem ściągamy poszkodowanego za dwa stawy do siebie i kierujemy ruch do podłoża; Obracamy poszkodowanego na bok, zwracajmy uwagę aby nie leżał on przypadkiem na brzuchu. Odchylamy, głowę do tyłu zapewniając dzięki temu drożność dróg oddechowych, dłoń która była ułożona na barku znajdzie się pod policzkiem poszkodowanego, dzięki czemu zapewni ona stabilizację głowy. Po ułożeniu poszkodowanego w pozycji bocznej bezpiecznej regularnie oceniajmy czy poszkodowany oddycha. Jeżeli czas przyjazdu służb ratowniczych ulega znacznemu wydłużeniu możemy zmieniać stronę pozycji bocznej co 30 minut (nie dotyczy kobiet w zaawansowanej ciąży – tutaj zawsze lewa strona). W sytuacji, gdy nie wyczujemy oddechu u poszkodowanego, natychmiast obracamy go na plecy i przechodzimy do prowadzenia ucisków klatki piersiowej. Pierwsza pomoc przy zadławieniu Jednym ze stanów bezpośredniego zagrożenia życia jest zadławienie! W tym przypadku szanse na powrót do zdrowia są uzależnione od szybkiej i sprawnej reakcji świadków zdarzenia. Zadławienie następuje w momencie gdy ciało obce (pokarm, mały przedmiot) dostanie się do dróg oddechowych. W efekcie działania ciała obcego dochodzi do zmniejszenia światła dróg oddechowych które mogą doprowadzić do niedrożności częściowej łagodnej, gdzie w sposób fizjologiczny próbuje poszkodowany usunąć ciało obce – tutaj działa odruch kaszlu, naszym zadaniem w tej sytuacji jest zachęcanie poszkodowanego do kaszlu oraz obserwować i reagować gdyby kaszel przestał być obecny. Może też dojść do ciężkiej całkowitej niedrożności dróg oddechowych, gdzie kaszel jest niesłyszalny i w tym momencie powinniśmy niezwłocznie przejść do udzielania pierwszej pomocy. Jak rozpoznać całkowitą niedrożność dróg oddechowych spowodowaną zadławieniem? Poszkodowany nie będzie mógł mówić, na nasze pytanie „czy się zadławiłeś?” nie usłyszymy odpowiedzi jedynie może pokiwać głową, nie będziemy słyszeć kaszlu i nie będzie możliwe nabieranie powietrza, stopniowo będzie pojawiać się zasinienie skóry oraz w efekcie zmniejszonej ilości wdychanego powietrza dojdzie do utraty przytomności. Naszym zadaniem jest jak najszybciej usunąć ciało obce z dróg oddechowych poszkodowanego. Zabieg ten wykonamy w następujący sposób: Stań obok poszkodowanego i pochyl go do przodu Przełóż swoje przedramię przez klatkę piersiową poszkodowanego Uderz mocno 5 razy poszkodowanego pomiędzy łopatkami Jeżeli uderzenia będą nieskuteczne, stań za poszkodowanym, obejmij go ramionami na wysokości nadbrzusza i pochyl go delikatnie do przodu. Zaciśniętą pięść umieść pomiędzy pępkiem a wyrostkiem mieczykowatym (tak abyś nie czuł kości) obejmij drugą ręką i pociągnij do siebie i ruch kieruj ku górze. Wykonaj 5 uciśnięć nadbrzusza Jeżeli uciski nadbrzusza będą nieskuteczne wróć do 5 uderzeń pomiędzy łopatki. Wykonuj je naprzemiennie z uciskami nadbrzusza Jeżeli poszkodowany straci przytomność wezwij służby ratownicze Rozpocznij resuscytację krążeniowo-oddechową Więcej informacji na temat pierwszej pomocy przy zadławieniu możesz przeczytać w tym WPISIE . Pierwsza pomoc z wykorzystaniem automatycznego defibrylatora zewnętrznego Każdy z nas może stać się świadkiem wystąpienia nagłego zatrzymania krążenia. Od naszych chęci i umiejętności w udzielaniu pierwszej pomocy może zależeć życie i zdrowie drugiego człowieka. Na szczęście z pomocą przychodzi nam technologia, która umożliwia nam zwiększenie szansy na przeżycie poszkodowanego aż o 65% – jak to osiągnąć? Bardzo prosto, wystarczy użyć po zaobserwowaniu NZK, automatyczny defibrylator zewnętrzny. Jest to bardzo małe, a zarazem zaawansowane technologicznie urządzenie mające na celu wspomóc nas w prowadzeniu resuscytacji krążeniowo oddechowej. Urządzenie ma za zadanie rozpoznać czy defibrylacja u poszkodowanego jest potrzebna oraz w razie potrzeby dostarczyć impuls elektryczny (defibrylacja) mający na celu ustabilizować pracę serca i w efekcie przywrócić spontaniczne krążenie. Urządzenie wydaje komunikaty głosowe i kieruje użytkownika przez proces udzielania pierwszej pomocy. Nieskomplikowane komunikaty głosowe, ciągłe wsparcie w udzielaniu pierwszej pomocy sprawiają, że AED jest przeznaczone do stosowania przez każdą osobę, która wie do czego te urządzenie służy – wystarczy już podstawowe przeszkolenie, aby wykonać defibrylację. Więcej informacji na temat automatycznych defibrylatorów zewnętrznych, czym jest defibrylacja i jak prowadzić resuscytację z AED możesz przeczytać w tym WPISIE . Zapewnienie komfortu termicznego, przeciwdziałanie hipotermii Wielokrotnie wcześniej była zwrócona uwaga na konieczność zapewnienia komfortu termicznego u poszkodowanego. Przyczyną hipotermii (obniżona temperatura ciała) jest przebywanie przez dłuższy czas na zewnątrz (warunki wspierające niska temperatura, opady deszczu lub śniegu, silny wiatr, zły dobór ubioru, przytopienie). Występowaniu obniżeniu temperatury ciała sprzyjać będzie jeszcze niewystarczająca produkcja ciepła spowodowana unieruchomieniem np. w związku z utratą przytomności. Hipotermii sprzyjać będą też inne stany zagrożenia życia tj. udar mózgu, zawał serca, ciężkie zakażenia, zatrucia oraz uszkodzenie skóry spowodowane oparzeniami, dodatkowo warto jest wspomnieć o krwotokach. W pierwszej pomocy powinniśmy podjąć próbę zapewnienia komfortu termicznego poszkodowanemu poprzez przykrycie go (suchym) kocem i folią NRC, warto jest pamiętać o konieczności zabezpieczenia całego ciała poszkodowanego (koc powinien też chronić tylną część ciała przed podłożem). Najlepiej do przemywania okolic oczu przystąpić w momencie, gdy dziecko się właśnie obudziło. W pierwszych tygodniach życia, gdy wydzieliny jest dużo, można przemywać okolicę oczu kilka razy dziennie. Do mycia okolic oczu dziecko układamy na plecach. Okolicę oczu należy przemywać od skroni do nosa. Dorota Lewandowska.Zamykamy oczy bo innaczej moglyby nam wypasc z orbit, a skora na lokciu jest zbyt gruba i slabo unerwiona by moc sie tam uszczypnac. Wyjaśnienie: Zamykamy oczy, aby chronić je przed bardzo wysokim ciśnieniem, które wytwarza się w zatokach podczas kichania (szacuje się, że powietrze wydostające się z dróg oddechowych podczas kichaniaOdpowiedzi adamgozdi odpowiedział(a) o 09:42 Kiedy razi w oczy np slonce 1 0 Arek1313 odpowiedział(a) o 09:50 Orgazmu, przerażenia, bólu. 0 0 Anoinim odpowiedział(a) o 23:26 mrugania 0 0 Uważasz, że ktoś się myli? lub zabawy, podczas jakich czynności w ciągu dnia: samoobsługowych, spożywania posiłków, w szatni, możesz „obserwowane” dzieci zaznaczyć dając im np. zrobione przez Ciebie znaczki, wizytówki, kotyliony (dzieci mogą również zrobić je same). Możesz posadzić je też w pierwszym rzędzie, przy wybranym stoliku, najbliżej siebie Kształt paznokci migdałki to jeden z najpopularniejszych kształtów spotykanych na kobiecych dłoniach. Czasem zdarza się tak, że podczas pracy nad naszym idealnym migdałem coś pójdzie nie tak. Dlaczego nasz migdał wygląda jak banan, ma wytarte boczki lub zaczyna się kruszyć? Dlaczego wygląda jak kurzy pazur albo dlaczego opada mu wolny brzeg? Jakich błędów nie popełniać, aby żelowe paznokcie migdałki prezentowały się olśniewająco? To nic trudnego! Zapoznaj się z poniższą listą, by cieszyć się perfekcyjnym wyglądem swoich paznokci przez długi jak każdą stylizację, zaczynamy od zdezynfekowania dłoni i założenia rękawiczek. Drewnianym patyczkiem lub kopytkiem odsuwamy delikatnie skórki, a frezem Indigo Cuticle 9 pozbywamy się nabłonków. Poruszamy się w kierunku przeciwnym do obrotów frezarki. Pracujemy ruchem odpychająco-wymiatającym. Nadmiar pyłu strzepujemy pędzelkiem, a cleanerem odtłuszczamy naturalny paznokieć. Na tak przygotowaną płytkę aplikujemy indywidualnie dobrany primer, a następnie przy pomocy pędzelka wcieramy minimalną ilość Perfect Base. Do tej czynności można również zastosować produkt wielozadaniowy, czyli Protein Base, który wyrówna naturalną płytkę oraz stworzy podstawę pod kolejny krok - nałożenie żelu budującego. Po utwardzeniu w lampie przez 60 sekund nasze paznokcie są prawidłowo przygotowane do dalszej pracy nad idealnym do omówienia TOP 10 błędów podczas budowy paznokci w migdałek? Zaczynamy! podłożona formaNierówno zaklejona, za bardzo opuszczona w dół – to podstawowe błędy, które możemy popełnić podczas podkładania formy. Należy zwrócić szczególną uwagę na budowę naturalnego paznokcia. Jeśli jest on opadający w dół, forma powinna być podłożona lekko do góry-tak, aby koniec przedłużonego paznokcia był na wysokości skórek. Jeżeli podłożymy formę, w tradycyjny sposób nasze paznokcie migdałki będą wyglądały jak kurzy pazur Nie dość, że wygląda to nieestetycznie, to naraża nas na złamanie i uszkodzenie naturalnej płytki. Po przymierzeniu szablonu wykonujemy tak zwane “uszy diabełka” czyli nacięcia formy aby uwolnić opuszek. Idealnie sklejamy listki oraz całkowicie zamykamy formę. Na koniec zaklejamy pod spodem i zaciskamy o dwa rozmiary dalej niż docelowa długość zbudowany szkieletNałożenie żelu rozpoczynamy od rozprowadzenia go na naszym paznokciu tworząc cienką warstwę -tzw. poślizgową. Następnie nabieramy większą ilość produktu na pędzelek i nakładamy go na łączenie naturalnej płytki z formą. Dobrze zabezpieczamy boki oraz rozciągamy żel do pożądanego przez nas kształtu paznokci migdałów. Przy tej czynności pomogą nam linie pomocnicze wyznaczone na formie. Drugą stroną pędzelka wycieramy szkielet tak, aby był równy i miał odpowiednią długość na wolnym brzegu. Utwardzamy w lampie przez 60 sekund. Drewnianym patyczkiem delikatnie i powoli odklejamy szkielet od formy, uważając aby nie oderwać go od w złym miejscuApex – czyli najwyższy punkt paznokcia – nie może być umiejscowiony ani zbyt blisko skórek, ani wolnego brzegu. Jeśli przesuniemy go w stronę skórek, wtedy okolica stresu będzie miała zbyt mało produktu, co grozi złamaniem paznokcia. Z kolei jeśli przesuniemy apex w stronę wolnego brzegu, to nasz paznokieć nabierze żółwiego kształtu i również będzie bardziej podatny na wszelkie uszkodzenia mechaniczne. dużo materiału na wolnym brzegu, niedokładne rozprowadzenie produktu na bokach. Żel budujący powinien być rozłożony w taki sposób żeby dokładnie pokryć krawędzie boczne paznokcia, zabezpieczy go to przed wykruszaniem się boków. Lepiej nałożyć żel niżej niż docelowy kształt aby mieć z czego wypiłować krawędzie, gdy nałożymy żel zbyt płytko może się okazać, że podczas piłowania zabraknie nam w przypadku wolnego brzegu - nie możemy nałożyć za mało produktu ponieważ wtedy wypiłowanie idealnego migdałka może okazać się niemożliwe. Gdy nałożymy zbyt dużo produktu będziemy dłużej piłować paznokcie w migdałek jest to również błąd ale w tym przypadku finalnie uzyskamy zamierzony efekt. 5. Zaciśnięcie paznokcia w złym momencie – poniżej 12 sekundKażdy żel ma inny czas polimeryzacji, dlatego tak ważne jest aby dopasować go do rodzaju i mocy lampy. Zbyt wczesne zaciskanie żelu spowoduje wypływanie produktu i powstawanie pęcherzyków powietrza, które osłabiają naszą stylizację. Gdy produkt będzie utwardzany zbyt długo-żel straci swoją plastyczność, stanie się twardy i nie będziemy w stanie go zacisnąć. Pamiętajmy, by formę zaciskać w punkcie stresu. Aby uzyskać idealny tunel nie możemy tego robić zbyt blisko skórek ani na samym końcu paznokcia. 6. Przepiłowanie linii bocznychJak piłować paznokcie na migdałki, aby ich nie przepiłować? Zaczynamy piłowanie od ścian bocznych przy pomocy pilnika o gradacji 100/180. Układamy pilnik prostopadle do płytki. Nie układamy go pod kątem do ściany bocznej, ponieważ wtedy na pewno przepiłujemy boki oraz punkt stresu. Nadajemy kształt wolnego brzegu tak, aby uzyskać paznokcie w migdałek. Piłujemy zarówno od lewej do prawej, jak i od prawej do lewej, aby obie strony były równe. 7. Zbyt mocne piłowanie przy skórkachDelikatnie opracowujemy masę, pracując w jednym kierunku. Zbyt mocny nacisk może prowadzić do przepiłowania naturalnej płytki, uszkodzenia skórek a w efekcie końcowym do nieprawidłowej budowy przedłużonego paznokcia. Do pracy w okolicy skórek sprawdzi się bardziej delikatny pilnik o gradacji i zbyt płaski apexApex-czyli najwyższy punkt paznokcia-nie może być umiejscowiony ani zbyt blisko skórek, ani wolnego brzegu. Jeśli przesuniemy go w stronę skórek, wtedy okolica stresu będzie miała zbyt mało produktu co grozi złamaniem paznokcia. Natomiast jeśli przesuniemy apex za blisko wolnego brzegu, to paznokieć nabierze żółwiego kształtu a to także naraża nasze paznokcie na uszkodzenia mechaniczne oraz złamania. 9. Górny łuk wypiłowany w kształt bananaNie możemy piłować paznokcia po łuku, ponieważ nasz paznokieć będzie wyglądał jak banan. Od apexu do wolnego brzegu piłujemy na prosto, a następnie dorównujemy boki do górnego łuku. Z jednej i z drugiej strony piłujemy od dołu do góry, zbierając nadmiar materiału. Następnie wyrównujemy grubość wolnego brzegu. Przykładamy pilnik równolegle do płytki, ruchami w górę i w dół zbieramy nadmiar produktu. Trzymamy paznokieć na wysokości wzroku i ostrożnie zbieramy nadmiar produktu z tzw. linii włosa. 10. Przepiłowane krawędzie boczneKrawędzie boczne potrafią zniszczyć kształt paznokcia. To najbardziej powszechna przyczyna łamania, pękania oraz wyszczerbiania się paznokci. Podczas kształtowania krawędzi bocznych, należy pracować ostrożnie i delikatnie. Ruch powinien być wykonywany w jedną stronę przy pomocy pilnika o gradacji 180/240. Trzymając pilnik za bardzo do góry stworzymy efekt kurzego pazura. Gdy piłujemy za bardzo do dołu - przepiłujemy krawędzie. Na koniec wyrównujemy paznokcie polerką i usuwamy nadmiar pyłu. Gotową stylizację pokrywamy cienką warstwą topu i utwardzamy w lampie przez 60 migdały pozostaną na topie jeszcze przez wiele sezonów. Gdy osiągniemy precyzję w ich tworzeniu, warto podkreślić je wyjątkową stylizacją. Paznokcie krótkie migdałki możemy ozdobić geometrycznymi wzorami, natomiast w przypadku długich idealnie sprawdzi się ponadczasowy - klasyczny french. Bez względu na to czy zdecydujemy się na delikatne paznokcie migdałki, czy bardziej odważne kolory warto zadbać i ich poprawną migdałki to eleganckie i niezwykle uniwersalne paznokcie, dlatego warto nabrać wprawy w ich tworzeniu aby cieszyć się bezpieczną, trwałą i piękną stylizacją przez długi czas. Zadbaj o oczy Do okulistów mamy coraz większe kolejki, a oni ostrzegają, że wady wzroku oraz choroby oczu przybierają już rozmiary epidemii. Wielu z nas bardzo późno zauważa pogarszanie się wzroku, bo z reguły postępuje ono powoli, pozwalając się nam do niego przyzwyczaić. Czuję się emocjonalnie związany z Sądecczyzną W dzieciństwie biegał po uliczkach i zakamarkach Starego Sącza, chodził po górach Beskidu Sądeckiego, pływał kajakiem po Dunajcu. Fotografował Beskid Sądecki, Wyspowy, Niski, Pieniny. Teraz wspomnienia z rodzinnych stron przeniósł na ekran. Obejrzymy je w familijnym filmie pt. „Za niebieskimi drzwiami”, którego premiera już w najbliższy piątek (4 listopada). Rozmowa z reżyserem, Mariuszem Palejem. – Rodzina Pana ojca pochodziła ze Starego Sącza. Pan jednak urodził się już w Krakowie. Często jednak w dzieciństwie bywał Pan w naszych stronach. – Mojego tatę poznałem bardzo późno, bo w wieku pięciu lat. Ten moment wzajemnego poznania, to była moja pierwsza wizyta w Starym Sączu. Od tej pory bardzo często tu przyjeżdżałem. Na Dunajcu łowiłem z dziadkiem ryby, z tatą pływałem na kajakach. Ojciec często zabierał mnie w góry. Byłem mały, więc się nie bałem, ale z perspektywy czasu rozumiem przerażenie mojej matki. Cóż, ojcowie robią czasem różne nierozważne rzeczy, by z chłopców zrobić mężczyzn. Niestety te nasze spotkania nie trwały długo. Nieszczęśliwy wypadek sprawił, że Pieniny, które tak bardzo kochał ojciec, były końcem jego podróży. Straciłem go, zanim zdążyłem dorosnąć. Dlatego czuję się związany emocjonalnie z Sądecczyzną, ale to jedyny związek jaki mi pozostał. Moi bliscy z tych stron już nie żyją. Fot. Z arch. dystrybutorów filmu. – Z brakiem ojca, podobnie jak Pan, musi zmierzyć się 11-letni Łukasz, główny bohater filmu. – Istotnie, Łukasz boryka się z deficytem wynikającym z braku ojca. Ten wątek zwrócił moją uwagę w książce Marcina Szczygielskiego, na podstawie której powstał scenariusz. To bardzo współczesny problem. Mój bohater, jak ja niegdyś, mitologizuje utraconego tatę. – A w których momentach filmu widzowie odnajdą wątki sądeckie? – Zobaczą Państwo sentyment. Nigdy nie zapomnę malowniczego ryneczku tego urokliwego miasteczka, jakim jest Stary Sącz. Nie ma drugiego podobnego. Dookoła piękne podcieniowe domki, a sam plac Rynku pokryty kocimi łbami z kamieni z Dunajca. W bocznej uliczce równie malowniczy Klasztor Klarysek… Zobaczycie Państwo miłość do starych miast, takich jak Kraków, Nowy i Stary Sącz. Zobaczycie zamiłowanie do przyrody i jej krajobrazu. Muszę zaznaczyć, że do filmu doprowadziła mnie fotografia. Pierwsze zdjęcia robiłem w Beskidzie Sądeckim, Wyspowym, Niskim i w Pieninach. Fotografowałem Bacówki, kapliczki, drewniane kościółki… Mariusz Palej – urodził się 15 stycznia 1970 r. w Krakowie. Jest absolwentem Studium Fotografii w Warszawie, Szkoły Filmowej w Łodzi (PWSFTViT). Operator i reżyser filmowy, realizator krótkich form filmowych, wideoklipów i reklam. Jego debiutem fabularnym jest film pt.: „Za niebieskimi drzwiami”. Po rodzicach odziedziczyłem miłość do gór. Jako nastolatek, a później student, ciągle się w nie zapuszczałem. Sądecczyzna była dla mnie naturalnym kierunkiem tych eskapad. Kiedy tworzyłem rzeczywistość „Za niebieskimi drzwiami”, pomyślałem, aby baśniową rzeczywistość osadzić właśnie w górach. Wymyśliłem prosty trick, że realność jest na nizinach, a po przekroczeniu magicznego portalu przenosimy się w góry. Każdy, kto je kocha, wie, jaką emanują one magią. Jaki oddech daje górski krajobraz. Jaką magię tworzy tylko samo światło kładące się między kolejnymi łańcuchami, układającymi się jeden za drugim. I jak pięknie wygląda tworząca się niezwykła perspektywa powietrzna. Bądź co bądź bohater filmu to trochę mały ja, chodzący z otwartymi szeroko oczami po Rynku w Sączu i po okolicznych lasach. – Inspiracją do stworzenia tajemniczego domu, w którym w filmie mieszka ekscentryczna ciotka chłopca, była dziecięca wizja starosądeckiego domu Pana babci. Jak go Pan zapamiętał? – Pamiętam tę tajemnicę i potajemne wymykanie się na strych w poszukiwaniu skarbów. Mam nadzieję, że ciągle są gdzieś takie strychy, pełne zakurzonych szpargałów. Tak naprawdę połączyłem wizje dwóch domów: babci Marii i jej siostry Róży, obydwa z ulicy Zjednoczenia w Starym Sączu. Trzeszcząca podłoga i charakterystyczny zapach tworzą magię, której dzieci w blokach ani nowych apartamentowcach nigdy nie doświadczą. Trofea na ścianach, tajemnica starych przedmiotów i trzask pieca z fajerami, w którym pali się węglem. Oczywiście moje wspomnienie w filmie urasta do hiperboli, dom w filmie jest dużo większy niż domy dwóch sióstr. Ale jak byłem mały, wydawały mi się naprawdę ogromne. – Gdzie kręcono zdjęcia do filmu? Gdyby gdzieś na Sądecczyźnie, zapewne byśmy o tym wiedzieli… – Film kręciliśmy na Dolnym Śląsku – Karkonoszach i Górach Stołowych. Stało się tak dlatego, że otrzymaliśmy wsparcie finansowe od tamtejszego funduszu filmowego. Coraz więcej regionów i miast tworzy swoje fundusze filmowe. Aby myśleć poważnie o przyciągnięciu filmowców, trzeba wspierać produkcje filmowe. To dobra inwestycja. Po pierwsze dlatego, że region czy miasto zostaje co-producentem filmu i czerpie zyski z jego dystrybucji. Z czasem pieniądze się zwracają, a skumulowane zyski są przeznaczane na kolejne produkcje. Ale jest druga, ważniejsza korzyść. Taki film jest sposobem na pokazanie walorów regionu szerokiej publiczności i przyciągnięcie turystów. Warto pamiętać, że Lisbona zawdzięcza swój bum turystyczny filmowi Wendersa pt. „Lisbon story”. A Kraków rozpoczął swój międzynarodowy sukces turystyczny po filmie Spielberga pt. „Lista Schindlera”. Nigdy dość reklamy regionu. Więc warto się pokazywać, szczególnie kiedy ma się tak wiele do zaproponowania w dziedzinie turystyki. Miło patrzeć, jak na przestrzeni lat infrastruktura turystyczna się unowocześniła i rozwinęła. – Na pewno wraca Pan w rodzinne strony. U nas też zauważa Pan zmiany? – Jak najbardziej, wracam wakacyjnie. Poprzednie ferie zimowe spędziłem z rodziną w Krynicy. Trochę ubolewam, że brakowało śniegu. Ale na szczęście udało się troszkę pozjeżdżać z Jaworzyny. Rok wcześniej byliśmy na Wielkanoc w Szczawnicy. Zmiany, o tak, na lepsze. Miło patrzeć jak te miejsca się rewitalizują, dostają nowej energii. Mam niespełnione marzenie o drewnianym domku gdzieś w Beskidzie. – W Pana filmie występuje Ewa Błaszczyk. Nieprzypadkowo. Część dochodów ze sprzedaży biletów zostanie przekazana jej Fundacji „Akogo?“ Mariusz Palej: Film „Za niebieskimi drzwiami” jest adaptacją książki Marcina Szczygielskiego. Opowieść zabiera widzów w niezwykłą podróż. Jest w nim wszystko, co kochają dzieci – ciekawi bohaterowie, tajemnicze potwory i nowi przyjaciele – magiczne, kolorowe ptaki. Opowiada o tym, co się dzieje, gdy zamykamy oczy i zasypiamy. Magiczne drzwi prowadzą do świata we śnie. Tak realnego, że można w nim zamieszkać, tak ekscytującego, że chce się go poznawać i tak tajemniczego, że można się go bać… To historia chłopca, który walczy o to, co uważa za słuszne. Miłość do matki (w roli matki Magdalena Nieć) jest tym, co go wzmacnia i daje wiarę w siebie i siłę. To jest film o sile filmie występują Ewa Błaszczyk, Magdalena Nieć, Teresa Lipowska, Adam Ferency, Michał Żebrowski. – Ewa Błaszczyk jest aniołem. A każdy chce przebywać z ciepłym pełnym miłości aniołem. Po drugie bardzo cenię ją jako aktorkę. Po trzecie dotykamy tematu śpiączki. Nie wyobrażam sobie takiego filmu bez udziału Ewy Błaszczyk. Nikt nie poświęcił temu tematowi tyle czasu i emocji co ona. Nasz film, jako kino familijne, jest sposobem na spędzenie czasu dla całych rodzin. Fajnie jest spędzić miło czas i zarazem zrobić coś dobrego. Dlatego każdy widz naszego filmu wesprze fundację „Akogo?”. Wesprze fundację, która jest sprawcą przebudzenia wielu dzieci. – Wracając do wątku sądeckiego, powiedział Pan kiedyś: „Stary Sącz mieni się, jak gotowa scenografia do filmu”. Ma Pan zamiar kiedyś tu wrócić i nakręcić film kostiumowy. O czym byłaby ta historia? – Przygotowuję kolejny film, również dla dzieci pt. „Czakram Mocy”. Akcja rozgrywać się będzie w dwóch światach, realnym i nierealnym. Realna rzeczywistość to Kraków. Bohater przenosi się w wyniku perypetii do magicznej krainy Sotis. Chciałbym, aby granie Beskidów, przełom Dunajca, odegrały rolę magicznej krainy, przez którą wędruje chłopiec wraz swoim przyjacielem smokiem. A siedzibą okrutnej wiedźmy, z którą przyjdzie mu walczyć, byłby zamek w Niedzicy. – Może zatem udałoby się zorganizować jakiś specjalny pokaz dla Sądeczan? Co Pan na to? – Z przyjemnością. Publiczność w takich miejscach jak Nowy Sącz jest wspaniała i najcieplej przyjmuje swoich gości. Rozmawiała Agnieszka Małecka Zamykamy oczy i mentalnie rysujemy przed sobą wyraźny obraz litery "P" i staramy się zobaczyć białe pola po obu stronach. Otwórz nasze oczy i spójrz na literę, starając się przybliżyć obraz do tego, który wyobrażaliśmy sobie przed naszym okiem. Ćwiczenie powtarza się dla wszystkich liter na arkuszu.
Dbać o wzrok można na różne sposoby. Najszybszym rozwiązaniem, które często stosuje się podczas pracy przed komputerem, jest sięgnięcie po specjalne krople do oczu. Wiele osób doświadcza zespołu suchego oka, dlatego tak ważne jest stałe nawilżanie i częste mruganie powiekami. W dbaniu o oczy kluczową rolę odgrywa także dieta• liczba osób znajdujących się w pojeździe w chwili wypadku • uszkodzenie pojazdu lub innego sprzętu, orientacyjna wysokość strat w zł • podczas jakich czynności powstał wypadek, np.: akcja ratownicza, ćwiczenia, alarm, jazda lub powrót do akcji ratowniczej, inne czynności • czy były naruszone .
